Door Wendy Faulkner. Vertaling en bewerking door Remko Bolt.
Wat een uitzicht, vliegend naast 81 felgekleurde parachutes, ineengehaakt in een strakke formatie, de hemel doorklievend. Het is moeilijk de zuivere schoonheid daarvan te beschrijven. Een ruit van koepels, 84 meter hoog, 53 meter breed, met een gewicht van meer dan 8 ton, die als een reusachtige vlieger in de lucht lijkt te staan, groot genoeg om op de lokale luchtverkeersradar te verschijnen, zichtbaar kilometers in de omtrek, uitendelijk bestaand uit toch slechts 81 individuen die als één door de hemel glijden. Je vliegt er naast en ziet mensen voor jou aandokken. Terwijl je op je beurt wacht moedig je ze stilletjes aan. Op de radio hoor je hoe de formatie kwadratisch groeit "49, 64, 81..." Je komt zijwaarts inkrabben, de laatste decimeters heel voorzichtig. Terwijl je naar de andere kant van de formatie kijkt, waar mensen gespiegeld aangedokt zijn, weet je dat de formatie een record grootte heeft. Met de wind in je gezicht wacht je op de starburst. Kort na het opbreken van de formatie vult de lucht zich met parachutes en vreugdekreten. Het record wordt meteen gevierd. Wat een heerlijke gevoel van voldoening, het slagen van de 85-way bij de eerste poging. Vooral omdat er een enkeling tussen zat die, hoewel zeer bekwaam, nooit groter dan vijfentwintig had gevlogen. Het ontzagwekkende beeld van een formatie van deze grootte, vooral als je ze voor het eerst ziet, is iets dat nauwelijks is uit te leggen. Foto's kunnen daar gewoon niet tegenop.
Het uitzicht vanuit het centrum is net zo spectaculair. Ingehaakt, als in een spinnenweb, blijven mensen vanuit het wachtpatroon rondom je aandokken terwijl vliegtuigen langs blijven vliegen en gekleurde slierten uitspugen. Waar je ook kijkt zijn parachutisten, armen en benen naar achteren, buik naar voren. Ook zij luisteren naar de radio. Terwijl de formatie gestaag groeit, worden dokkers in gedachten aangemoedigd. Je absorbeert de golven die door de formatie stromen. Je voel de rust over de formatie vallen als de onderste punt een ruit compleet maakt. Het enorme bouwwerk torent boven je uit, vluchten kan niet meer, als het besluit ineen te storten.
Overdag, schitterde de formatie in de zonneschijn. Vele heldere kleuren in uitbundig contrast met de strakblauwe hemel. Het centrum van de formatie vloog zo hard dat de buitenkant naar achteren gekromd was. Iedereen die achterop raakte zou de formatie het nakijken hebben. Tijdens de sunset load verdwenen de kleuren in de gloeiende schemerhemel, de formatie werd tegen de langzaam verdwijnende zon gesilhouetteerd, boven de schitteringen van de meren. Alle parachutes leken ineengesmolten. Tot de starburst, dan worden alle grips losgelaten. De formatie lijkt uiteen te spatten als vuurwerk aan donkere hemel.
Er is een goed staaltje teamwork voor nodig om zo iets spectaculairs te bouwen als eind november werd gedaan in Lake Wales. Iedereen moet een goede sprong maken. Geen malfuncties, geen miskleunen of de formatie zal niet bouwen. Breakoffs worden zorgvuldig gecoördineerd, iedereen vertrekt in zijn toegewezen tijd, zodat iedereen veilig van de net geformeerde ruit kan separeren. Veel uitrusting werd gedachteloos geruild en uitgeleend. Koepels, lood, connector links, iedereen wist dat er samen gewerkt moest worden. Riggers werkten onafgebroken aan modificaties, reparaties en repacks. Er was een heel team dat zich bezig hield met het aan de praat krijgen van de radio's, zodat iedereen alle essentiële informatie kon horen. Het videoteam deed fantastisch werk om elke sprong binnen een mum van tijd beschikbaar te hebben voor de debrief en gedetailleerde foto's voor de scheidsrechters. Ook onze piloten hebben goed werk geleverd. In tegenstelling tot vrije val big-ways, waar de vliegtuigen in formatie vliegen en alles tegelijk droppen, was er een lastig uit te voeren plan waarbij vier vliegtuigen op verschillende tijden langs de zakkende formatie vlogen terwijl para's in daalvlucht werden gedropt.
De organisatie deed fantastisch werk alles in goede banen te leiden. Teamleiders waren goed geïnstrueerd op het begeleiden van hun groepen, zodat iedereen bekend was met het te vliegen plan. We hadden veiligheids seminars, zodat iedereen wist hoe te handelen tijdens noodsituaties. Zij hielden het team gemotiveerd terwijl moeilijkheden werden getrotseerd, vooral aan het begin van de week. En het ontwerp van de formatie was zo solide dat er weinig gevaar voor problemen bestond. Hoe groter ze werd, hoe steviger. Er bestaat nauwelijks nog twijfel dat de 100-way binnen handbereik ligt. Nog geen drie jaar geleden werd het oude record uit 1996 verbroken van 53 naar 57. Sindsdien heeft de organisatie van Chris Gay, Mike Lewis, Dave Richardson, Chris Balisky en nu ook Brian Pangburn de formatie met 50% laten groeien.
De formaties zijn een precisie ontwerp en worden per ruit opgebouwd (4, 9, 16 enz.) er wordt aan de onderste flanken tegelijk van boven naar beneden aangedokt. De bovenste drie koepels zijn speciaal voorzien van microline, collapsible pilot chutes en afneembare sliders. Normaalgesproken hebben CF-koepels dikke Dacron lijnen, een retractable pilot chute en een spider. Alle grote maten zitten bovenin de formatie, met de hoogste wingload in het centrum. Het ontwerp is een compromis tussen voorwaartse snelheid en daalsnelheid. Hoge voorwaartse snelheid geeft meer stabiliteit, lage daalsnelheid zorgt voor meer werktijd. Overal werd rekening mee gehouden, van koepel grootte, lichaams gewicht en lengte, spider/mesh-slider, type springoverall, ja zelfs op poreusheid van de koepel werd ingedeeld. Als de snelheid uit de formatie loopt, kan het gebeuren dat de buitenste koepels die bovenin zitten de formatie in halen. Aangezien zij maar aan één kant van hun koepel vast worden gehouden kunnen ze omslaan en in de formatie terecht komen. Er is nog nooit zo'n brede formatie gebouwd. Dit jaar was hij voor het eerst tien koepels breed.
Het was een spectaculaire week, met para's en oude vrienden uit alle windstreken, zo ver als Australië en Rusland. 's Avonds werden onder het genot van een biertje de nodige indianen verhalen uitgewisseld. Sarge, de Australiër die iedereen via de radio regelmatig een "Awrch and look up!" in de oren kraakte zorgde voor de nodige hilariteit, wat tot heel wat imitaties en binnenpretjes leidde. Nadat Sarge en plein publique was overgehaald een zuidelijke delicatesse te proberen, varkens poten op zuur, kreeg hij zijn wraak door Chris te dwingen wat vegemite op toost te eten. Oordelend naar de uitdrukkingen op hun gezichten denk ik Chris de betere deal kreeg. Ook Chiara, die net kon lopen, maar er wel met de opblaaspop van Eugene vandoor ging was een bron van groot vermaak. Het elastiek gevecht tijdens het vreetfestein, waar enkele scheidsrechters het zwaar te verduren kregen, weerhield hen er gelukkig niet van ons de volgende dag een record uit te rijken. Marylou, die met een pokerface van een brugklasser probeerde de spanning erin te houden, was wel zeer behendig met de enorme fles spuitwijn en zorgde er voor dat iedereen binnen een meter of vijf niet meer door een alcohol controle zou komen. Het feest van Vrijdag nacht na de 81-way was niet genoeg om ons ervan te weerhouden het zaterdag nog eens dunnetjes over te doen met een 85-way. Gelukkig hoefden we zondag niet meer te presteren, want na het feestje bij Ernie thuis, met veel vluchtig vocht en zwaar voer plus de zeer vermakelijke wrap video, stonden weinig CReW-dogs nog overeind.
De pret, de ervaringen, en de vriendschappen zijn de dingen die, bij een gebeurtenis als deze, nooit zullen worden vergeten. Het is fantastisch wat er opborrelt als je honderd van de beste CF-fers van de wereld bij elkaar zet om een gezamenlijk doel te verwezenlijken.
Voor meer Foto's en Video's http://www.cfworldrecord.com